Książka Aleksandra Van Millingena „Bizantyjskie kościoły w Konstantynopolu: ich historia i architektura” jest dziełem historycznym napisanym na początku XX wieku. Przedstawia rozwój architektoniczny i znaczenie tych kościołów w historii Konstantynopola, podkreślając ich artystyczne i religijne znaczenie w kontekście bogatej spadłości miasta. Książka jest adresowana zarówno uczonym, jak i zainteresowanym czytelnikom; jej cel polega na pokazaniu, w jaki sposób te kościoły odzwierczają teologiczne i artystyczne tendencje swojego czasu. Wstęp do dzieła zapoznaje czytelnika z kontekstem i motywacjami badania. Van Millingen podkreśla, że bizantyjski Konstantynopol nie był tylko politycznym ośrodkiem, ale także centrum dynamicznie rozwijającej się społeczności religijnej, która odegrała ważną rolę w kształtowaniu chrześcijańskiej myśli i praktyki. Autor opisuje tragiczną ścieżkę wielu kościołów spowodowaną katastrofami naturalnymi, zaniedbaniem oraz zmianami w czasie; podkreśla, że dzisiaj zachowało się tylko kilka z nich. Autor wyraża zarówno żal z powodu utraty dawnej wielkości tych budynków, jak i determinację do dokładnego badania pozostałych struktur, w nadziei o odkrycie najdrobniejszych detali ich architektury oraz historii, którą zawierają.