«Dictionnaire raisonné de l'architecture française du XIe au XVIe siècle - Tome Septième» اثر م. ویوله-لو-دوک، یک اثر مرجع علمی است که در اواسط قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر روند تحول معماری فرانسه را از قرن یازدهم تا شانزدهم شرح میدهد و سبکهای گوناگون معماری، فنون و زمینهٔ تاریخی آنها را بررسی میکند. تمرکز متن بر بررسی جامع شکلهای معماری، بهویژه قلعهها و کاخها، و اهمیت آنها در سراسر دورهٔ قرون وسطی است. آغاز این جلد به ویژگیها و اهمیت تاریخی اقامتگاههای سلطنتی میپردازد و بهطور خاص کاخهای دورهٔ مروونژی تا دورهٔ کارولنژی را بررسی میکند. در این اثر نشان داده میشود که چگونه این بناها از ویلاهای سادهٔ متأثر از معماری رومی به طرحهایی پیچیدهتر تحول یافتند که برای پاسخگویی به کارکردهایشان، سبکهای گوناگون را در خود جای میدادند. متن ویژگیهای مشخصی مانند طرح کلی، مصالح بهکاررفته و نقشهای اجتماعی این کاخها را بررسی میکند و از طریق روایتهای جامع و جزئیات فراوان، مبنایی برای درک میراث معماری فرانسه فراهم میآورد.