‘Dictionnaire raisonné de l’architecture française du XIe au XVIe siècle – Tome Septième’ van M. Viollet-le-Duc is een wetenschappelijk referentiewerk dat werd geschreven in de midden van de 19e eeuw. In deze publicatie wordt de ontwikkeling van de Franse architectuur van de 11e tot de 16e eeuw uitgebreid beschreven, met aandacht voor verschillende architecturale stijlen, technieken en het historische context. Het accent ligt op een grondige analyse van architecturale vormen, vooral kastelen en paleizen, en hun betekenis gedurende de middeleeuwen. Het eerste deel van dit boek gaat verder in op de kenmerkende eigenschappen en historische betekenis van koninklijke residenties, met name de paleizen uit de Merovingische tot de Karolingische tijd. Hier wordt beschreven hoe deze gebouwen evolueerden van eenvoudige villa’s onder invloed van de Romeinse architectuur naar complexere constructies die verschillende stijlen combineerden om hun functionele doelen te bereiken. Het boek behandelt ook specifieke aspecten als de indeling, de gebruikte materialen en de sociale rol die deze paleizen speelden, waardoor een goede basis wordt gelegd voor het begrijpen van het architecturale erfgoed van Frankrijk.