‘Dictionnaire raisonné de l’architecture française du XIe au XVIe siècle – Tome premier’ van Eugène Viollet-le-Duc is een gedetailleerde wetenschappelijke publicatie die werd geschreven in de midden van de 19e eeuw. Dit omvattende woordenboek richtt zich op de Franse architectuur, specifiek van de 11e tot de 16e eeuw, en bestudeert de historische ontwikkeling en verschillende stijlen. Het werk dient zowel als referentie als als bron van inzicht in de architecturale principes en details uit de Middeleeuwen. In het inleidende deel uitdrukt de auteur zijn diepe bewondering voor de middeleeuwse Franse architectuur; hij wijst echter ook op het gebrek aan voldoende onderzoeksmogelijkheden en academische aandacht toen hij met zijn studie begon. Viollet-le-Duc reflecteert op de grote vooruitgang die sindsdien is geboekt in het begrijpen en waarderen van historische monumenten. Hij bespreekt de ontwikkeling van architecturale vormen en stijlen, de belangrijkheid van het ordenen hiervan naar tijdperk en de essentiële relatie tussen architectuur en de culturele context waarin ze zijn ontstaan. Uiteindelijk is zijn doel om de diepte en rijkdom van de middeleeuwse architectuur over te dragen, waardoor toekomstige onderzoekers de betekenis ervan voor de Franse geschiedenis kunnen begrijpen.