„Iλιάδος Ραψωδία A: Μεταφρασθείσα εις δημοτικούς στίχους” Homera to starożytny poemat epicki, a konkretnie pierwsza pieśń „Iliady”, przełożona na wiersz nowogrecki. Uważa się, że utwór powstał w VIII wieku p.n.e., co sytuuje go we wczesnym okresie klasycznym literatury greckiej. Poemat koncentruje się na gniewie, zwłaszcza na konflikcie między Achillesem, największym greckim wojownikiem, a Agamemnonem, przywódcą wojsk greckich podczas wojny trojańskiej. Początek przekładu przygotowuje grunt pod opowieść o gniewie Achillesa, wzywając Muzę, by opiewała spór między Achillesem a Agamemnonem, który przynosi Achajom zagładę. Jesteśmy świadkami kryzysu wywołanego decyzją Agamemnona, by znieważyć Achillesa przez odebranie mu Bryzeidy, wojennej zdobyczy Achillesa. Konflikt prowadzi do boskiej interwencji: Apollo zsyła na Achajów zarazę w następstwie czynów Agamemnona. Napięcie narasta, gdy Achilles rozważa swoją odpowiedź, zapoczątkowując główny motyw dumy i honoru, który będzie rozwijał się w całym eposie. Prolog obfituje w opisy i emocje, ustanawiając podniosły ton wojny oraz osobiste krzywdy, które będą napędzać dalszy rozwój narracji.