„Miecz Aleksandra” Camila Castelo Branco to filozoficzny traktat napisany na początku lat 70. XIX wieku. Książka zajmuje się złożonymi kwestiami dotyczącymi dynamiki pomiędzy mężczyznami a kobietami, podając prowokacyjne interpretacje tych tematów oraz krytykując obowiązujące społeczne normy w zakresie małżeństwa i wierności. Poprzez eksplorację motywów miłości, autonomicznego rozwoju osobistego oraz oczekiwanych przez społeczeństwo standardów, tekst dotyka idei, które były częścią szerokich debat kulturowych z końca XIX wieku na temat równoprawia płci i seksualnej moralności. Opowieść jest zbudowana w formie listu skierowanego do sąsiada, w którym opisuje się intensywną dyskusję o konsekwencjach relacji międzyludzkich, tak jak przedstawił je Alexandre Dumas-Filho w swoim tekście „Homme-Femme”. Główny bohater rozmyśla nad naturą miłości i małżeństwa, podkreślając wagę autentycznych emocjonalnych więzi zamiast sakramentalnych zobowiązań, często postrzeganych jako „pułapki” społeczne. Za pomocą filozoficznych argumentów i barwnych anegdot tekst analizuje sprzeczności w pojęciach małżeństwa, wierności i wolności osobistej. W rezultacie zachęca do ponownej oceny tradycyjnych poglądów na miłość i relacje międzyludzkie, argumentując, że autentyczne więzi są kluczowe dla harmonii i szczęścia w związkach.