„Igła w stodole” Camila Castelo Branco to powieść napisana w połowie XIX wieku. Akcja rozpoczyna się w 1803 roku i obejmuje życie Francisca Lourenço Gomesa, talentowanego i ambitnego szewca z Lizbony, który uważa poetę Manuela Marii Barbosę du Bocage’a za swój idola. Centralne tematy powieści to miłość, ambicje oraz związki pomiędzy klasami społecznymi, zwłaszcza w kontekście dążyń Francisca, aby dzięki poezji i osobistym kontaktom stać się czymś więcej niż tylko rzemieślnikiem. Na początku powieści czytelnicy poznają osiemnastolatniego Francisca, który już wtedy zarządza biznesem szewskim swojego ojca. Jego podziw dla Bocage’a skłania go do pomocy temu poetowi, dostarczając mu wyjątkowo dobrze zrobione buty, co umożliwia mu wejście do literackich kręgów Lizbony. Im bardziej angażuje się w poezję i rozwija swoje uczucia do ukochanej Marii Luciany, tym większą staje się konfrontacja między jego skromnym pochodzeniem a ambicjami dotyczącymi lepszego życia. Ten początkowy fragment przygotowuje grunt pod dalsze dramatyczne wydarzenia w życiu Francisca, jego interakcje z otoczeniem oraz nadzieję, którą poezja i miłość niosą w jego życie.