‘De christelijke gebruik van de Psalmen’ van A. R. Whitham is een theologisch onderzoek dat werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Dit boek fungeert als gids om het belang en de toepassing van de Psalmen te begrijpen in het kader van het christelijke gebed, vooral voor dagelijkse gelovigen die moeite kunnen hebben met het interpreteren van deze teksten. De auteur putt zich uit uit historische en dogmatische grondslagen om te stellen dat de Psalmen een onverzichtbare deler zijn van het christelijke geloof. Hij beschrijft thema’s als lof, gebed en menselijk ervaren dat diep resoneren bij de kerkgangers. In het begin van het boek introduceert Whitham de Psalmen als een centraal element van de christelijke liturgie en persoonlijke devotie, en benadrukt hun continuïteit met joodse tradities. Hij beschrijft ook de historische context van de Psalmen en legt uit hoe ze relevant zijn voor het christelijke geloof en gebed; hij wijst erop dat ze de menselijke reactie op Gods openbaarmaking weergeven. Whitham erkent tevens de moeilijkheden die gepaard gaan met het interpreteren van de Psalmen, vanwege hun poëtische aard en de culturele verschillen tussen de tijd van hun ontstaan en die van hedendaagse lezers. Met zijn analyse streeft hij ernaar deze kloof te overbruggen en een diepere waardering voor de Psalmen op te wekken als bron van spirituele voeding en leiding binnen de christelijke traditie.