Książka A.R. Whithama „Używanie Psalmów w chrześcijańskiej liturgii” to teologiczne badanie napisane na początku XX wieku. Ten tekst służy jako przewodnik do zrozumienia znaczenia i zastosowania Psalmów w kontekście chrześcijańskiej modlitwy, szczególnie dla osób wierzących, które mogą mieć trudności z ich interpretacją. Autor opiera się na historycznych i doktrynalnych podstawach, by twierdzić, że Psalmy stanowią nieodłączną część chrześcijańskiej wiary, odnosząc tematy chwały, modlitwy i ludzkiego doświadczenia, które głęboko rezonują z wierzącymi. Na początku swojej pracy Whitham prezentuje Psalmy jako centralny element chrześcijańskiej liturgii i osobistej pobożności, podkreślając ich kontynuitet z żydowskimi tradycjami. Opisuje historyczny kontekst powstania Psalmów oraz ich związek z chrześcijańską wiarą i modlitwą, zaznaczając, jak wyrażają ludzki odpowiedź na Boże objawienie. Autor przyznaje również trudności wynikające z interpretacji Psalmów ze względu na ich poetyczny charakter oraz kulturową odległość od współczesnych czytelników. Poprzez swoją analizę stara się naprawić tę linię rozdzielającą i zachęcić do głębszego docenienia Psalmów jako źródła duchowego pokarmu i porad w ramach chrześcijańskiej tradycji.