«هفت چراغ معماری» اثر جان راسکین، مقالهای مفصل است که در مه ۱۸۴۹ منتشر شد. راسکین هفت اصل را که معماری خوب را تعریف میکنند مطرح میکند و استدلال میکند که پیشرفت فنی از زمان رنسانس، سرزندگی معنوی معماری را کاهش داده است. او معماری گوتیک قرون وسطایی را نابترین شکل معماری میداند و از مهارت صادقانهٔ صنعتگری، تزئینات طبیعی و ساختوساز دستی در برابر روشهای صنعتی دفاع میکند. این اثر به بازتاب آرمانهای جنبش احیای گوتیک کمک کرد و به موفقیتی عامهپسند تبدیل شد؛ سپس به اثر سهجلدی او، «سنگهای ونیز»، گسترش یافت.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/The_Seven_Lamps_of_Architecture