„Rodzina Bonifazia; opowieść” autorstwa Antonia Caccianigi to dzieło literatury fikcyjnej z elementami historii, napisane w końcu XIX wieku. Akcja rozgrywa się wokół kapitana Bonifazia – wojskowego, który po zakończeniu służby stał się rolnikiem – oraz jego sąsiada, filozofa Maestro Zecchiniego. Ich skrajnie różne punkty widzenia stają pretekstem do ciekawych debat na tematy ludzkości, wolności i społeczności. Opowieść dotyka również ich złożonej przyjaźni oraz szerszego socio-politycznego kontekstu Włoch w okresie panowania Austro-Węgier, podkreślając tematy patriotyzmu i walki o niepodległość. W prologu poznajemy głównych bohaterów: kapitana Bonifazia, który musi zmierzyć się z upokorzeniem wynikającym z życia pod obcym panowaniem po służbie w czasie wojen napoleońskich, oraz Maestro Zecchiniego – cynicznego człowieka, który uważa, że ludzie są z natury głupi. Ich codzienne przechadzki stanowią tło dla filozoficznych dyskusji; Bonifazio marzy o wolności od austriackiej okupacji, natomiast Zecchini prezentuje swoje akademickie argumenty. W toku narracji rozwija się dalsza historia tych postaci oraz ich złożonych relacji z tradycją, obowiązkami i dążeniami do jednoczenia Włoch.