„Il dolce far niente: Sceny z życia weneckiego z ubiegłego stulecia” autorstwa Antonia Caccianigi to historyczna opowieść, najprawdopodobniej napisana na końcu XIX wieku. Praca przybliża życie we Wenezji XVIII wieku, skupiając się na artystycznych pasjach i życiu dwóch młodych ludzi – Vittore Valdrigo i Antonia Canovy, którzy wyruszają do tej miasta z marzeniami o sławie i sukcesie w sztuce. Książka żywo oddaje obyczaje społeczne, artystyczne aspiracje oraz piękno krajobrazu tego okresu, zanurzając czytelnika w barwne atmosferę Wenezji. Opowieść rozpoczyna się w XVIII wieku; kontrastuje tu burzliwy, artystyczny świat Wenezji z prostszym życiem na wiejskich obszarach. Są przedstawieni dwaj czternaścieletni chłopcy – obdarowani talentem, ale biedni finansowo – którzy wyruszają do Wenezji, miasta słynnego swoją artystyczną świetłością i urokiem. Podczas podróży są pełni entuzjazmu i marzeń o realizacji swych artystycznych zamiarów. Tekst kontrastuje ich młodzieżowy entuziasmus z dokładnymi opisami otoczenia, ukazując urok Wenezji oraz jej miejsce w środowisku artystycznym. Czytelnik otrzymuje zapowiedź historii, która eksploruje połączenie młodzieżowej ambicji z artystyczną spadщyną Wenezji.