„Diabeł” Arturo Grafa to filozoficzny traktat napisany na końcu XIX wieku. W tym dziele autor bada pojęcie diabła, opierając się na różnych mitach, legendach i teologicznych interpretacjach. Graf analizuje ewolucję postaci Satana od jej początków w starożytnych religiach aż po jej przedstawienie w chrześcijaństwie, dając przykład ludzkiego strachu i fascynacji złem. Na początku tekstu autor dedykuje swoje dzieło kolegi pisarzowi Edmondo De Amicisowi i wyjaśnia, że chce zaprezentować bardziej zrozumiałą wersję informacji o diable niż to jest typowe w akademickich tekstach. Graf rozważa istotne tematy dotyczące zmian w obrazie diabła, odnosząc się do mitów różnych kultur, które przedstawiają go zarówno jako upadłego anioła, jak i jako pierwotną siłę zła. Taki wstęp otwiera drogę do głębszego badania pochodzenia i form w jakich diabeł występował w różnych wierzeniach, wskazując na to, że kolejne rozdziały będą dotyczyć historycznych, psychologicznych i moralnych aspektów jego przedstawienia w poszczególnych epokach.