„Sodoma i Gomora: Historia rozpustności na przestrzeni stuleci i kontynentów” to dzieło historyczne, najprawdopodobniej napisane w końcu XIX wieku. W tym opracowaniu badana jest historia i ewolucja rozpustności, a jej manifestacje przedstawione są od czasów starożytnych cywilizacji aż po współczesność. Książka zapewne zajmuje się różnymi kulturowymi praktykami związanymi z libertinizmem, skupiając się na postaciach i społecznościach, które były przykładem takiego zachowania. Wstęp do książki nadaje ton całościowej analizie seksualnej niemoralności – autor odwołuje się do biblijnych opowieści o Sodomie i Gomorze jako metafor dla ludzkiej zepsuczenia, wskazując, że takie moralne maniery mają głębokie historyczne korzenie. Opisuje również różnorakie praktyki dotyczące kultu bogini Wenus w starożytnych kulturach i pokazuje, jak te obyczaje doprowadziły do rozwoju rozpustności na przestrzeni wieków. Tekst podkreśla uniwersalność takich złań, prezentując przykłady z różnych kultur – w tym Babilonii i starożytnego Rzymu – oraz krytykuje postępowania znanych historycznych postaci i zbiorowe praktyki, tworząc dokładny opis długiej historii seksualnej tolerancji i moralnego zaniku.