«Η νεράιδα του Πάγου» نوشتهٔ هانس کریستیان اندرسن مجموعهای از افسانههاست که در اوایل قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب به موضوعاتی چون طبیعت، احساسات انسانی و عناصر اسرارآمیزی میپردازد که با زندگی روزمره تعامل دارند و استعداد اندرسن را در درآمیختن واقعیت و خیال به نمایش میگذارد. داستانها اغلب شخصیتهایی با پردازشی غنی دارند که با موجودات جادویی روبهرو میشوند و با درسهای اخلاقی مواجه میگردند؛ امری که بر پیچیدگی تجربههای انسانی تأکید میکند. این اثر با مقدمهای آغاز میشود که ماهیت شعر و داستانگویی را شرح میدهد. در این مقدمه دربارهٔ نقش شاعران و داستانگویان در تفسیر احساسات انسانی و جهان تأمل میشود و چنین القا میگردد که آنان از طریق هنر خود پیوندی عمیق با ریتمهای زندگی برقرار میکنند و به بررسی وضعیت انسان میپردازند. این پیشدرآمد زمینه را برای افسانههای افسونگر پس از آن فراهم میکند و خوانندگان را به جهانی فرامیخواند که در آن طبیعت سخن میگوید و از معنایی اسرارآمیز سرشار است و راه را برای روایتهای خیالپردازانهٔ اندرسن هموار میسازد.
ترجمهٔ «ملکهٔ برفی»