„Etyka” Benedikta de Spinozy to filozoficzny traktat napisany w latach 1661–1675. Wykorzystując metodę geometryczną Euklidesa, Spinoza buduje radikalny system filozoficzny na podstawie definicji i aksjomatów, od których wywodzi twierdzenia o Bogu, naturze, umyśle i ludzkich emocjach. Twierdzi, że Bóg i wszechświat stanowią jedność, że umysł i ciało są spójne, a że ludzie pozbawieni są wolnej woli. Poprzez logiczne dowody Spinoza prezentuje deterministyczny pogląd, zgodnie z którym wszystko wynika koniecznie z samej natury bytia.