„Badanie wewnętrznej kultury” autorstwa anonimowego jest starożytnym tekstem filozoficznym, który należy do zbioru „Guanzi”, składającego się z różnych tekstów powstałych prawdopodobnie w okresie od 350 do 300 r. p.n.e. Uważa się go za ważne dzieło w dziedzinie daoizmu, dotyczące koncepcji rozwoju wewnętrznej osobowości człowieka. Tekst opisuje proces pielęgnowania duchowych sił i podkreśla znaczenie zjednoczenia serca i umysłu, aby osiągnąć głębsze zrozumienie i więzię z życiem. Zawartość książki skupia się na praktyce wewnętrznej kultury, eksplorując tematy takie jak natura Dao, De, Qi oraz esencja człowieka. Opisuje się, jak te elementy można rozwijać poprzez medytację i samokontrolę, prowadząc czytelnika do osiągnięcia harmonii i jasności wewnętrznej. Tekst prezentuje metody uspokojania serca i umysłu, podkreślając znaczenie pokonania takich perturbacji jak miłość, gniew oraz chęć do zysków, które są widziane jako bariery na drodze do prawdziwego i pełnego poznania siebie. W rezultacie stanowi przewodnik dla osiągnięcia osobistej spokoju i zrozumienia poprzez rozwoj wewnętrznej natury człowieka.