Rabindranath Tagore’un “Lirik İthaflar (Gitanjali)” adlı eseri, ilk olarak 1910 yılında Bengalce dilinde yayımlanan bir şiir koleksiyonudur. Eser, 157 adet dini içerikli şiirden oluşmakta olup bunların çoğu daha sonra şarkılara dönüştürülmüştür; bu şiirler “Senin için şarkı söylemek için buradayım” ilkesiyle bir araya getirilmiştir. Orta Çağ Hindistanı müzikal geleneğinden esinlenen bu şiirler, ruhsal bağlılık ve sevgi temalarını işlerken; bazıları da maddi arzular ile ruhsal özlem arasındaki gerilimi ele alır. Tagore’un İngilizceye yaptığı çeviri, ona 1913 yılında Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazandırmıştır.