«مرد نقابپوش» اثر ویلیام لو کوئه، رمانی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. داستان حول محور سیدی احمدو، شیخ غارتگران اَزجار در صحرای بزرگ، میچرخد؛ او در تأملاتش به ماجراهای پرمخاطره و زندگی یک راهزن در بیابان میپردازد. روایت، در پسزمینهای از اسطورهشناسی باستان و درگیری با نیروهای استعمارگر، مضامینی چون عشق، گنجیابی و اکتشاف را به تصویر میکشد. آغاز رمان ما را با شخصیت احمدو آشنا میکند و به شرح صعود او از راهزنی معمولی به رهبری هراسانگیز میپردازد. او تجربههایش از سرگردانی در سراسر صحرا، دشمنیهای قبیلهای و زندگی در اختفا و دزدی در میان قوم خود، طوارق، را بازگو میکند. همچنین، از سفری سرنوشتساز روایت میکند که او را به ویرانههای شهر سبا میرساند و آن را به ملکه افسانهای، بلقیس، پیوند میدهد. هنگامی که شکوه شهر فراموششده را میکاود و با خطر امروزی نفوذ استعمار روبهرو میشود ــ خطری که در وجود ستوانی به نام ویکتور گایار تجسم یافته است ــ داستان ماجراجویی و رازآلودگی صحرا را با تراژدی شخصی درهم میآمیزد و به کشمکشهایی عمیقتر و پیوندی پیشبینینشده با بلقیس، واپسین نوادهٔ ملکه، اشاره میکند.