„Zawoalowany człowiek” Williama Le Queux to powieść napisana na początku XX wieku. Fabuła koncentruje się wokół Sidiego Ahamadou, szejka rozbójników Azjaru na Wielkiej Saharze, który wspomina swoje ryzykowne przygody i życie bandyty na pustyni. Narracja przedstawia wątki romansu, poszukiwania skarbów i eksploracji na tle starożytnej mitologii oraz konfliktu z siłami kolonialnymi. Początek powieści przedstawia nam postać Ahamadou, szczegółowo opisując jego awans od zwykłego rozbójnika do budzącego grozę przywódcy. Opowiada on o swoich doświadczeniach wędrowania po Saharze, plemiennych waśniach oraz życiu w ukryciu i kradzieży wśród swojego ludu, Tuaregów. Relacjonuje również brzemienną w skutki podróż, która prowadzi go do ruin miasta Saby, łącząc je z legendarną królową Balkis. Gdy bada przepych zapomnianego miasta i stawia czoła współczesnemu zagrożeniu kolonialną ingerencją, uosabianemu przez porucznika Victora Gaillarda, historia splata przygodę i mistykę pustyni z osobistą tragedią, sugerując głębsze konflikty oraz niespodziewaną więź z Balkis, ostatnią potomkinią królowej.