Książka Elizabeth Boyle O’Reilly „Jak Francja budowała swoje katedry: studium XII i XIII wieku” to dzieło historyczne napisane na początku XX wieku. Autorce zajmuje się rozwojem architektury gotyckiej, skupiając się na jej początkach oraz na najważniejszych katedrach wzniesionych we Francji w tych dwóch stuleciach. O’Reilly pokazuje, jak architektura służy jako źródło informacji o historii i odzwiercza duchowe, kulturowe i społeczne zmiany epoki, podkreślając znaczenie francuskich katedr jako elementów zachodniej spadkowości architektonicznej. Na początku tekstu autorka przytacza słowa Johna Ruskinia, który twierdził, że architektura to żywy świadek historii, i pokazuje, jak katedry gotyckie we Francji nie były jedynie budowlami religijnymi, ale także symbolami narodowego dumu i mistrzostwa w sztuce budowlanej, odzwiercającymi ducha owej ery. Autorka opisuje proces przejścia od architektury romańskiej do gotyckiej, zaznaczając udział różnych warstw społecznych w budowie tych monumentalnych gmachów i widząc w katedrach odzwierczenie dążeń społecznych oraz artystycznych osiągnięć tamtej epoki.