„Grzmot i błyskawica” Camille’a Flammariona to publikacja naukowa napisana pod koniec XIX wieku. Dzieło bada zjawiska błyskawic i grzmotów, koncentrując się na ich wpływie zarówno na ludzi, jak i na przyrodę, oraz czerpiąc z relacji historycznych i współczesnych obserwacji naukowych. Tekst zagłębia się w różne osobliwe zdarzenia i tajemniczą naturę tych potężnych zjawisk przyrodniczych, ukazując zarówno niszczycielskie, jak i niekiedy kapryśne cechy błyskawic. Na początku książki Flammarion wprowadza czytelnika w intrygujące, a czasem dziwaczne wydarzenia związane z uderzeniami piorunów. Przytacza serię udokumentowanych anegdot podkreślających przypadkowy i nieprzewidywalny charakter błyskawic, takich jak kule ogniste wchodzące w niezwykle osobliwe interakcje z ludźmi i przedmiotami. Za pomocą osobistych opowieści pokazuje, jak błyskawica może wyrządzić krzywdę, wywołać chaos, a nawet całkowicie uniknąć spowodowania obrażeń, pozostawiając po sobie aurę zdumienia i tajemnicy. Początek ten nadaje ton głębszej analizie naukowych podstaw zjawisk elektrycznych, a także refleksji nad złożoną relacją ludzkości z naturą.