«نامههای کلمن میکِش زاگونی از ترکیه (جلد دوم)» اثر کلمن میکِش، مجموعهای از نامههای خیالی است که بین سالهای ۱۷۱۷ و ۱۷۵۸ نوشته شدهاند. این جلد دوم، ادامهٔ مکاتبات میکِش با کنتسِ خیالیای است که در دوران تبعید او در ترکیهٔ عثمانی، پس از شکست قیام راکوتسی، نوشته شدهاند. نامهها دشواریهای روزمرهٔ تبعیدیان مجار در رودوستو را روایت میکنند و تأملات عاطفی شخصی، گزارشهای تاریخی، حکایتها و توصیف آدابورسوم ترک را درهم میآمیزند. میکِش با سبکی گفتوگومحور و آمیخته به طنز و مالیخولیا، رنگباختن امید بازگشت و سرانجام تسلیم شدن در برابر سرنوشت را به تصویر میکشد.