„Palenie i picie” Jamesa Partona to krytyczne rozpatrzenie nawyków palenia i picia, napisane w końcu XIX wieku. Praca dotyka fizycznych i moralnych konsekwencji tych złałaków, argumentując, że wywierają szkodliwy wpływ na zdrowie, społeczność oraz indywidualny charakter człowieka. Parton nie tylko opisuje skutki tych nawyków, ale także podkreśla ich rolę w powstaniu zależności i spadku ogólnej energii życiowej. Wstęp do tekstu stanowi preludium do dalszych rozważań autora, który przyjmuje refleksyjny ton, analizując postęp społeczności oraz zaniepokojający spadek zdrowia na tle materialnego dobrobytu. Sugeruje, że wraz z rozwojem nowoczesnych wygód i bogactwa ludzie stali się coraz bardziej zależni od szkodliwych nawyków, takich jak palenie i picie. Parton żali się, że te praktyki są zarówno skutkiem, jak i przyczyną ogólnego zła stanu społeczności, prowadzącego do pogorszenia energii życiowej i moralnego charakteru ludzi. Za pomocą osobistych anegdot oraz retorycznych pytań angażuje czytelników, by zastanowili się nad koniecznością samokontroli i cnoty w pokonaniu tych destruktywnych nawyków.