‘La lanterna di Diogene’ van Alfredo Panzini is een roman die werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. De verhaalvolgorde volgt een naamloze protagonist die een reis van Milaan naar een strandhuis onderneemt. Tijdens deze reis reflecteert hij over het leven, de literatuur en de samenleving. Door zijn ervaringen uittekt hij contemplatieve gedachten over de lasten van maatschappelijke verwachtingen en de aantrekkingskracht van vrijheid; hiervoor gebruikt hij rijke beelden en filosofische overwegingen. In het begin van de roman wordt de hoofdpersonage voorgesteld wanneer hij op een warme julidag met zijn fiets van Milaan vertrekt naar een vissersdorp aan de Adriatische Zee. Tijdens zijn reis worstelt hij met vermoeidheid en de druk van maatschappelijke regels; zijn vreugde over de komst naar het dorp contrasteert hiermee. Hij reflecteert op zijn verleden, literaire inspiraties en zijn verlangen naar eenvoud. De ontmoetingen die hij onderweg heeft, waaronder een toevallige ontmoeting met een collega en zijn observaties van de omgeving, benadrukken nog meer zijn innerlijke strijd tussen de werkelijkheid van het bestaan en de idealen van vrijheid die hij nastreeft.