Édouard Corroyerning “Gothic Architecture” asari XIX asr oxirida yozilgan keng qamrovli sanʼatshunoslik risolasidir. Asarda gotika meʼmorchiligining paydo bo‘lishi va rivojlanishi, ayniqsa uning Fransiyadagi kelib chiqishi hamda turli shakllarini belgilab bergan tamoyillar tadqiq etiladi. Fransiya hukumatining meʼmori va Yeparxiya binolari inspektori bo‘lgan muallif gotika davrining meʼmoriy yangiliklarini yoritishni maqsad qiladi; bunda, xususan, uchma tayanchlar va qovurg‘ali gumbazlarning ahamiyati taʼkidlanadi. Matn boshida gotika meʼmorchiligi O‘rta asrlarda Fransiyada paydo bo‘lgan taraqqiyot sifatida tanishtiriladi. Corroyer “gotika” atamasining chalg‘ituvchi xususiyatini muhokama qiladi: tarixan bu atama meʼmoriy loyihalashga kam taʼsir ko‘rsatgan madaniyat — gotlar meʼmorchiligini anglatgan. U gotika meʼmorchiligi deb ataydigan hodisa mohiyatan avvalgi roman uslublarining davomi va rivoji bo‘lib, mahalliy qurilish anʼanalari hamda yangiliklaridan kuchli taʼsirlanganini taʼkidlaydi. Shu asosda Corroyer davrning mashhur inshootlarida namoyon bo‘ladigan texnik jihatlar va uslubiy o‘tishlarni o‘rganishga zamin hozirlaydi hamda madaniy meros bilan meʼmoriy taraqqiyot o‘rtasidagi sermazmun o‘zaro aloqani ko‘rsatadi.