„Architektura gotycka“ Édouarda Corroyera to kompleksowy artystyczny traktat napisany na końcu XIX wieku. Praca rozpatruje narodzenie i rozwój architektury gotyckiej, z szczególnym akcentem na jej francuskie korzenie oraz zasady, które określały różne formy tego stylu. Autor, który pracował jako architekt w rządzie Francji oraz inspektor diecezjalnych budynków, ma za cel wyjaśnienie architektonicznych innowacji epoki gotyckiej, z szczególnym naciskiem na znaczenie sklepienia typu „latający filar” i kryształowych sklepieni. Wstęp do tekstu przedstawia architekturę gotycką jako rozwoj zacząty w Francji w średniowieku. Corroyer odnosi się do mylnego znaczenia terminu „gotycki”, który historycznie odnosił się do architektury Gotów – narodu, którego wpływ na projektowanie budynków był znikomy. Podkreśla, że architektura gotycka w istocie stanowi kontynuację i rozwinienie wcześniejszych stylów romańskich, pod bardzo dużym wpływem lokalnych tradycji i innowacji budowlanych. Na tej podstawie autor daje możliwość zbadania technicznych detalii oraz stylistycznych zmian widocznych w najważniejszych budynkach tego okresu, pokazując bogatą interakcję między kulturowym dziedzictwem a postępem w architekturze.