«Празаічныя апавяданні Аляксандра Пушкіна» Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна — гэта зборнік кароткіх апавяданняў, напісаных у пачатку XIX стагоддзя. У гэтых апавяданнях закранаюцца разнастайныя тэмы і сюжэты, паказваецца жыццё і цяжкасці расійскага грамадства, а сярод персанажаў ёсць сяржанты, дваранскія сем’і і сяляне. Творчасць Пушкіна часта паглыбляецца ў чалавечыя эмоцыі, адносіны і сацыяльна-палітычнае становішча яго часу, дзякуючы чаму гэты зборнік становіцца глыбокім даследаваннем чалавечага вопыту. У пачатку «Празаічных апавяданняў» аповед пачынаецца з «Капітанскай дачкі», у цэнтры якой знаходзіцца галоўны герой Пётр Грынёў, чыё жыццё фарміруецца рашэннямі бацькі і чаканнямі, якія на яго ўскладаюцца. У першай главе паказваецца ідылічнае дзяцінства Пятра ў бацькоўскім маёнтку, яго навучанне ў эксцэнтрычнага французскага гувернёра і пазнейшае паступленне на ваенную службу, што становіцца паваротным момантам у яго жыцці, калі ён рыхтуецца пакінуць дом. Першыя главы ствараюць месца дзеяння і раскрываюць перадгісторыю характару Пятра, адначасова намякаючы на складанасці яго будучых адносін, асабліва з Марыяй, дачкой капітана. Гэтая ўступная частка стварае аснову для аповеду, напоўненага прыгодамі, канфліктамі і асобасным ростам.