«Вершы» Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна — гэта зборнік паэтычных твораў, напісаных у пачатку XIX стагоддзя. У гэтай анталогіі Пушкін даследуе розныя тэмы, у тым ліку каханне, прыроду і чалавечы досвед, выкарыстоўваючы аўтабіяграфічныя, апавядальныя і лірычныя формы. Зборнік дэманструе здольнасць Пушкіна перадаваць глыбокія эмоцыі, увасобленыя ў майстэрскі створаных вершах, якія знаходзяць водгук ва ўніверсальных пачуццях. У пачатку кнігі змешчаны бібліяграфічная прадмова і ўводзіны перакладчыка Івана Паніна, якія служаць не толькі для прадстаўлення паэзіі Пушкіна, але і для абмеркавання мастацкіх ідэалаў паэта і яго ўнутранага жыцця. Панін раскрывае сутнасць творчасці Пушкіна, падкрэсліваючы яе непасрэднасць і эмацыянальную глыбіню. Сярод ключавых тэм, уведзеных у гэтым раздзеле, — самааналіз, цяжар шкадавання і глыбокая сувязь паміж мастаком і яго мастацтвам; яны раскрываюцца праз такія вершы, як «Мой партрэт», «Мой помнік» і «Мая муза». У цэлым гэтая частка стварае аснову для таго, каб чытачы маглі ацаніць багацце і складанасць паэтычнага голасу Пушкіна.