کتاب «فلسفهٔ هنر زیبا، جلد چهارم (از چهار جلد)» اثر گئورگ ویلهلم فریدریش هگل مجموعهای از یادداشتهای درسیِ دورههایی است که بین سالهای ۱۸۱۸ و ۱۸۲۹ ارائه شدهاند. هگل هنر را همچون شیوهای از روح مطلق معرفی میکند و تحول آن را از مراحل نمادین، کلاسیک و رمانتیک پی میگیرد. او پنج هنر اصلی—معماری، پیکرتراشی، نقاشی، موسیقی و شعر—را به ترتیب افزایش درونمندی بررسی میکند. این اثر تأثیرگذار زوال تاریخی هنر و جایگاه آن را بهعنوان حقیقتی محسوسشده بررسی میکند و نظریهٔ زیباییشناسی را برای نسلهای متعددی از فیلسوفان و اندیشمندان شکل داده است.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_Aesthetics