«خاطرات زندگی من (جلد ۱ از ۲)» اثر سانتیاگو رامون ای کاخال، اثری خودزندگینامهای است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این خاطرات تجربههای زندگی نویسنده را بازگو میکند و بهویژه بر دوران کودکی و جوانی او تمرکز دارد و میکوشد بینشی درباره روانشناسی فردی ارائه دهد که محیط و زمینه آموزشیاش او را شکل دادهاند. انتظار میرود روایت کاخال، بهجای داستانهای ماجراجویانه، به احساسات و تأملات شخصی بپردازد و چشماندازی منحصربهفرد از دشواریها و کامیابیهایی ارائه کند که سرانجام او را به حرفهای برجسته در علم رساندند. آغاز خاطرات، خواننده را با زندگی اولیه رامون ای کاخال آشنا میکند؛ زندگیای که با تولد او در روستایی کوچک در ناوارا آغاز میشود. او مسیر مصمم پدرش برای پزشک شدن را، با وجود مشکلات مالی و چالشهایی که خانوادهاش با آنها روبهرو بودند، توصیف میکند. کاخال از خلال یادآوریهای زنده دوران کودکیاش، سرشار از کاوش و کنجکاوی درباره جهان طبیعی، به تجربههای شکلدهندهای میپردازد که تحصیل زیر نظر پدرش نیز از جمله آنهاست. او بینشهایی درباره شکلگیری شخصیتش ارائه میدهد؛ شخصیتی که با علاقهای روزافزون به طبیعت و احساس مبارزهای فردی با هنجارهای اجتماعی شناخته میشود. این بخش آغازین، لحنی تأملبرانگیز و سنجیده برای کاوش در تربیت او و تأثیراتی فراهم میکند که بعدها مسیر زندگی و فعالیت علمیاش را شکل دادند.