Henry C. Lea tarafından yazılan “Hristiyan Kilisesinde Rahiplerin Bekar Kalması Üzerine Tarihi Bir İnceleme”, 19. yüzyılın sonlarında kaleme alınmış bir eserdir. Kitap, Hristiyanlıkta rahiplerin zorunlu olarak bekar kalmasının gelişim sürecini ve bunun toplum ile kilise üzerindeki etkilerini derinlemesine incelemektedir. Lea’nın amacı, tartışmalardan uzak, objektif bir bakış açısı sunarak hem akademisyenlere hem de rahiplerin bekar kalmasının sosyal ve ahlaki sonuçlarıyla ilgilenen genel okuyuculara ulaşılabilir bir eser ortaya koymaktır. Eserin baş kısmında, kilisenin Batı medeniyetinin gelişimindeki etkisi ele alınmakta ve rahiplerin bekar kalmasının kökenleri erken dönem Yahudiliği ve azizlik hareketlerine kadar izlenmektedir. Lea, Eski Ahit’in maddiyatçı bakış açısı ile Mesih tarafından getirilen maneviyatçılık arasındaki farkı vurgulamakta ve Hristiyanlıkta gelişen bu azizlik ideallerinin önemini belirtmektedir. Ayrıca, rahipler arasında bekar kalmanın kademeli olarak benimsenmesi, evliliğin düzenlenmeye çalışılması ve erken dönem kilisedeki giderek artan azizlik eğilimleri de kitapta ele alınmaktadır. Bu bilgiler, tarih boyunca dinî otorite ile kişisel ahlak arasında süregelen karmaşık ilişkinin temellerini oluşturmaktadır.