„Opowieść o wielkiej iluzji w formie serii rzeczowych rozdziałów” autorstwa Williama White’a to krytyczne badanie dotyczące historycznych i społecznych konsekwencji szczepionkowania, napisane na końcu XIX wieku. Tekst dokładnie analizuje obowiązujące w społeczeństwie wyobrażenia o szczepionkowaniu oraz jego pochodzenie, z szczególnym uwzględnieniem kontrowersyjnej postaci Edwarda Jennera i praktyk stosowanych w ramach tej procedury. Celem książki jest podważenie powszechnie przyjętych twierdzeń na temat rzekomych korzyści szczepionkowania. Wstęp do dzieła ukazuje ignorancję i bezmyślne przyjmowanie zaleceń dotyczących szczepionkowania przez ogół ludzi. White umieszcza debatę o szczepionkowaniu w kontekście dawnej praktyki variolacji, opisując pierwsze próby zmniejszenia zagrożenia ze strony ospy poprzez stosowanie tej procedury. W tekście przedstawione są takie kluczowe postaci jak Cotton Mather i dr Zabdiel Boylston, a także wyjaśniono kontrowersje oraz trudności, z którymi musieli stawić czoła ci, którzy bronili tej medycznej praktyki. Poprzez ton autora ukazuje się, jak narodził się krytyczny punkt widzenia na temat szczepionkowania, podważający skuteczność i bezpieczeństwo procedur, które do dziś przyjmowane są bez żadnej dogłębnej analizy.