„La Trépidation” autorstwa hrabiego Roberta Montesquiou-Fézensaca to zbiór scen z życia towarzyskiego, napisany na początku XX wieku. Dzieło zagłębia się w niuanse wyższych sfer, ukazując ich przedstawicieli i zawiłości wzajemnych relacji, często przeplatane satyrą oraz wnikliwymi spostrzeżeniami na temat współczesnych problemów. Narracja zdaje się koncentrować na komentarzu społecznym przedstawianym poprzez rozmaite anegdoty, ukazujące intrygi i ekscentryczność paryskiej elity. Początek „La Trépidation” ustanawia refleksyjny ton, w którym autor wprowadza temat społecznego upadku i przemian. W miarę rozwoju narracji poznajemy trzy główne anegdoty: rozpacz panny młodej podczas ceremonii ślubnej, wystawne przyjęcie zorganizowane przez outsidera poszukującego elegancji wśród elity oraz komentarz na temat ulotnej i często powierzchownej natury wyższych sfer. Autor wypowiada się jako obserwator, rozważając zmieniające się wartości i zachowania uznawane przez zamożnych za normę, sugerując szerszy komentarz na temat rozczarowania epoką, w której tworzy. W całym tym wprowadzeniu wyczuwalna jest tęsknota za przeszłością, której towarzyszy ostra, niemal cyniczna akceptacja teraźniejszości.