‘Nuvele’ van I. L. Caragiale is een verzameling korte verhalen die werden geschreven in de vroege 20ste eeuw. De thema’s die worden behandeld, geven blijk van een combinatie van romantiek en sociale satirische elementen; ze gaan dieper in op het leven en de innerlijke wereld van verschillende personages, vooral van een jong seminarist genaamd Niță. De verhalen duiken waarschijnlijk de complexiteit van menselijke emoties en relaties in, met aandacht voor ambitie, affectie en persoonlijke onrust. In het openingsverhaal wordt Niță voorgesteld als een jong man die aan zijn studie in Boekarest begint, gestimuleerd door zijn toegewijde maar tranenrijke moeder. Tijdens zijn studies wordt de monotonie onderbroken door een onverwachte romantische ontmoeting, waardoor hij een heftige verlanging voelt opkomen. Het verhaal richt zich op de groeiende emoties van Niță wanneer hij een mysterieuze brief ontvangt van een vrouw; dit leidt tot een reeks introspectieve reflecties over liefde en verlangen. Caragiales proza weergeeft duidelijk Nițà’s tegenstrijdige gevoelens van enthousiasme en onzekerheid terwijl hij zich op deze complexe weg van jonge liefde en dromen bevindt, die zich vermengen met de realiteiten van zijn leven.