„Mirabilia descripta: Cuda Wschodu” autorstwa brata Jordanusa to relacja z podróży napisana w XIV wieku. Dzieło dokumentuje doświadczenia i obserwacje autora z podróży po Indiach i okolicznych regionach, łącząc rzeczowe opisy z opowieściami o cudach i osobliwościach, które odzwierciedlają łatwowierność autora oraz średniowieczne spojrzenie na egzotyczne krainy. Tekst prowadzi przez różnorodne kultury, zjawiska przyrodnicze i cuda, oferując wgląd w świat widziany oczami czternastowiecznego misjonarza. Na początku relacji Jordanus nadaje jej ton zachwytu i zdumienia, opowiadając o niezwykłych zjawiskach zaobserwowanych podczas podróży. Opisuje niezwykły wir znajdujący się między Sycylią a Kalabrią, przedstawia informacje o legendach Armenii oraz przytacza opowieści o zwierzętach i ludziach w Persji, podkreślając osobliwości ich kultury i obyczajów. Jego opisy łączą elementy fantastyczne, takie jak skrzydlate koty i olbrzymie węże, z autentycznymi obserwacjami geograficznymi i etnograficznymi, ukazując zarówno jego spostrzegawczość, jak i mistyczny urok Wschodu postrzeganego w epoce średniowiecza.