„Teoria psychanalizy“ C.G. Junga to naukowe dzieło napisane na początku XX wieku. W tym opracowaniu autor dogłębia zasady i transformacje teorii psychanalizy, przy tym szczególnie odnosi się do wkładów Sigmunda Freuda oraz prezentuje własne krytyki i spojrzenia na tę tematykę. Cel książki polega na połączeniu praktycznego doświadczenia w dziedzinie psychanalizy z ugruntowanymi teoriami, z szczególnym naciskiem na takie aspekty jak infantylna seksualność, represja oraz rola traumy w neurozach. Wstęp do tekstu przedstawia położenie Junga w środowisku psychanalizy oraz kontekst jego wykładów, które odbyły się w 1912 roku. Autor wyraża chęć rozwikłać niesłuszne interpretacje teorii psychanalizy, szczególnie idei Freuda, i opisuje ewolucję rozumienia roli traumy i seksualności w zaburzeniach psychicznych. Podkreśla, że psychanaliza to teoria w ciągłym rozwoju, wymagająca stosowania empirycznych zaobserwacji wynikających z klinicznych doświadczeń, a nie bezkrytycznego przyjęcia wcześniejszych formułacji. Refleksyjny podejście Junga wskazuje na chęć pogłębienia zrozumienia psychologicznych zjawisk poprzez uwzględnienie zarówno osobistych obserwacji, jak i aktualnych debat w tej dziedzinie.