„Dziennik Adama i inne opowiadania” Marka Twaina to zbiór humorystycznych esejów napisanych w końcu XIX wieku. Główny tekst, „Dziennik Adama”, to satyryczna reinterpretacja biblijnej historii o Adamie i Ewie z perspektywy samego Adama – opisuje jego zdumienie na widok pojawienia się Ewy oraz chaos, jaki to wywołało w ludzkiej życiu. Praca ta charakteryzuje się typowym dla Twaina dowcipem i spojrzeniem w głąb ludzkiej natury. Na początku „Dziennika Adama” czytelnik poznaje Adama, który wyraża swój dyskomfort i irytację z powodu pojawienia się nowej istoty – Ewy. Jego notatki odzwiercają jego obserwacje oraz rosnącą frustrację, gdy Ewa zaczyna dawać nazwy wszystkim otaczającym rzeczom, zakłóca mu samotność i wprowadza pojęcie społecznych norm. Humorystyczny ton tej książki podkreśla trudności Adama w zrozumieniu nowej sytuacji oraz zmian, które ona przynosi, a to w konsekwencji przygotowuje czytelnika na komediowe wyzwania, związane z ludzkimi relacjami i społecznymi oczekiwaniami, które rozwiną się dalej w narracji.