کتاب «رماننویسان زن» اثر آر. بریمِلی جانسون، اثری نقد ادبی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب بر نقش رماننویسان زن برجسته در تحول رمان تمرکز دارد و دیدگاههای منحصربهفردی را بررسی میکند که زنان، بهویژه در دورههای آغازین مدرنیته، به ادبیات وارد کردند. جانسون میکوشد ظهور و اهمیت صدای زنان را در جهان ادبیات روشن کند و نویسندگانی چون فَنی بِرنی، جین آستن و خواهران برونته را برجسته میسازد. جانسون در آغاز، مقدمهای ارائه میدهد که زمینه تاریخی رماننویسان زن پیش از عصر ویکتوریایی را شرح میدهد و استدلال میکند که سهم آنان اغلب در سایه همتایان مردشان قرار گرفته است. او خاطرنشان میکند که اگرچه نویسندگان زن نخستین غالباً از سبکها و مضامین مردانه تقلید میکردند، با آغاز شکلگیری صداها و دیدگاههای متمایز زنان در ادبیات، تغییری چشمگیر پدید آمد. این مقدمه همچنین به گذار از تصویرپردازیهای رمانتیکشده از تجربههای زنان به بازنمایی ظریفتر و واقعگرایانهتر شخصیتهای زن میپردازد؛ بازنماییای که در نوشتههای زنانی که در فصلهای بعدی بررسی میشوند، بهتدریج برجستهتر شد.