Książka R. Brimley Johnsona „Pisarki powieści” jest dziełem krytyki literackiej napisanym na początku XX wieku. Skupia się na wkładzie wybitnych pisarek w rozwój gatunku powieści oraz na unikalnym spojrzeniu, jakie kobiety wniosły do literatury, zwłaszcza w okresach wczesnej modernności. Johnson stara się przybliżyć czytelnikowi pojawienie się i znaczenie głosu kobiet w świecie literackim, podkreślając takich autorek jak Fanny Burney, Jane Austen oraz siostry Brontë. Na początku książki Johnson przedstawia introdukcję, w której opisuje historyczny kontekst rozwoju literatury pisanej przez kobiety przed epoką viktorijską, argumentując, że ich wkład często był przyćmiony przez dorównujących im mężczyzn. Zwraca on uwagę na to, że choć wczesne autorki często naśladowały styl i tematykę mężczyzn, z czasem zaczęły rozwijać swoje własne, unikalne style i perspektywy. W introdukcji również poruszana jest kwestia ewolucji sposobu przedstawiania doświadczeń kobiet – od romantyzowanego opisu po bardziej zróżnicowane i realistyczne portrety postaci kobiecej, które stały się coraz wyraźniejsze w twórczości autorek omawianych w kolejnych rozdziałach.