Ernest Dupuy’nin “On Dokuzuncu Yüzyılda Rus Edebiyatının Büyük Ustaları” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında kaleme alınmış bir edebiyat incelemesidir. Bu kitap, dönemin önemli Rus yazarlarının eserlerini ele almakta; başta Nikolaï Gogol, Ivan Turgéniev ve Kont Lyof Tolstoï olmak üzere bu yazarların çalışmalarına odaklanırken, kendine özgü bir Rus edebî kimliğinin ortaya çıkışına ilişkin tarihsel bağlam da sunmaktadır. Yazarların sanatlarına katkılarını incelerken Rus edebiyatının gelişimini araştırır; özgünlüğü ve ulusal temaları vurgular. Kitabın başlangıcı, Nikolaï Gogol’dan yola çıkarak Rusya’daki edebî manzaranın ayrıntılı biçimde incelenmesine zemin hazırlar. Gogol’un geçmişini tanıtır; yetişme tarzını ve özellikle anlatıcılığını şekillendiren, anavatanının zengin sözlü gelenekleri başta olmak üzere ilk etkilerini ayrıntılarıyla ele alır. Bu bölüm, Gogol’un karşılaştığı ilk güçlükleri ve “Çiftlikte Akşamlar” adlı eseriyle gerçekleştirdiği nihai çıkışı vurgulayarak, benzersiz Rus anlatıları yaratmak için yerel folklordan ve kişisel deneyimlerinden nasıl yararlandığını gösterir. Kırsal yaşamın canlı tasvirleri ve karakterleriyle kurduğu tutkulu bağ aracılığıyla Gogol’un ilk eserleri, düşsellik ile taşlamanın bir bileşimini yansıtır; sonraki başyapıtlarının temelini atar ve Rus edebiyatındaki önemini ortaya koyar.