Książka Bernarda Londona „Zakończenie depresji poprzez zamiarową wykluczność produktów z rynku” to socjoekonomiczny traktat napisany na początku XX wieku, w kontekście Wielkiej Depresji. Autor proponuje radikalne rozwiązanie gospodarcze, polegające na celowym projektowaniu produktów tak, aby po upływie określonego czasu stawały się nieaktualne, co umożliwiłoby utrzymanie stałego cyklu konsumpcji i produkcji. Książka dotyka paradoksu obfitości – gdy występuje nadmiar towarów, jednocześnie panuje wysoki poziom bezrobocia i biedy – i proponuje reformę zachowania konsumentów oraz metod produkcji. Podstawa planu Londona polega na przypisaniu produktom określonego okresu trwania życia; po jego upływie towary zostałyby wycofane z rynku i zastąpione nowymi, co umożliwiłoby utrzymanie aktywności branży i wysokich poziomów zatrudnienia. Poprzez regulację okresu życia produktów autor proponuje nie tylko stymulowanie konsumpcji, ale także uzyskanie stałego źródła dochodów dla rządu w postaci podatków od towarów po upływie określonego czasu ich użycia. Jego propozycja ma na celu zakończenie gospodarczej stagnacji poprzez wyeliminację nieaktualnych produktów i ułatwienie wprowadzania nowych na rynek, co w rezultacie doprowadzi do ustalenia zrównoważonej gospodarki, korzystnej zarówno dla pracowników, jak i konsumentów, a także do naprawienia nierówności w obecnym systemie.