„Nałog na opium” Horace’a B. Daya to szczere opowiadanie o trudnościach i złożonościach wynikających z uzależnienia od opium, prawdopodobnie napisane w końcu XIX wieku. Celem tekstu jest dawanie nadziei i prezentowanie strategii dla osób cierpiących na zależność od tego narkotyku, poprzez podzielanie się osobistymi doświadczeniami autora oraz historiami innych osób, które musiały stawić czoła tym problemom. Książka nie tylko pokazuje szkody wywołane nałogiem, ale także potencjalną możliwość wyzdrowienia i przetrwania dzięki determinacji i silnej woli. Na początku dzieła autor przedstawia swoją główną grupę odbiorców – osoby uzależnione od opium – i wyjaśnia cel, dla którego zebrał te historie. Opisuje smutny kontekst, w którym znajdują się ci ludzie, podkreślając konieczność nadania im nadziei poprzez wzajemne doświadczenia. Day opowiada o swoim własnym szlaku ku uzależnieniu, momentach desperacji oraz stopniowym uświadomieniu konieczności rzucenia nałogu. Zwraca uwagę na fizyczne i emocjonalne trudności wynikające z tej zależności, przytaczając przykłady silnych bóli i problemów podczas prób porzucenia narkotyku. Podkreśla również wagę cierpliwości i odporności w procesie wyzdrowienia, dając przy tym autentyczne poradzenia i wsparcie osobom dotkniętym nałogiem na opium.