„Zbrodnia markizy” E.T.A. Hoffmanna to powieść napisana na początku XIX wieku. Opowieść skupia się na tematach związanych z przestępczością, moralnością oraz oczekiwaniami społecznymi wśród arystokracji, a jej akcja toczy się wokół tragicznego i sensacyjnego przypadku dotyczącego markizy, jej relacji z innymi osobami oraz tajemniczego zniknięcia. Głównymi postaciami są Franziska (markiza), jej mąż – markiz de la Pivardière – oraz jej spowiednik Charost. Narracja eksploruje tematy miłości, zdrady, społecznej reputacji oraz katastroficznych konsekwencji niesłusznych zarzutów w środowisku francuskiej arystokracji. Powieść rozpoczyna się dramatycznym i moralnie nastręczającym scenariem – morderstwem, o którym intensywnie mówi się w Paryżu, a które stanowi tło dla dalszych wydarzeń. W arystokratycznym salonie rozeszła się szokująca wiadomość o brutalnym zabójstwie markiza de la Pivardière; podejrzenia szybko skierowano na jego żonę Franziskę oraz jej spowiednika Charosta. To doprowadziło do dogłębnego opisu emocjonalnego dzieciństwa Franziski, jej nietypowych relacji z miłością i małżeństwem, a także wyboru męża, który nie wzbudza żadnych entuzjazmów. Atmosfera powieści staje się coraz bardziej napiętą i skandalizującą, gdy markiz zniknie w tajemniczych okolicznościach – co spowoduje otwarte dochodzenie, zarzuty o morderstwo oraz sensacyjny proces. Przez całą historię Hoffmann podkreśla siłę plotek, kruchłość reputacji, wpływ dzieciństwa na osobowość człowieka oraz złożoną interakcję między prawdą a wyglądem w wysokiej socjety.