«Монсерратдаги никоҳ ёки йўқолган аёлни излаб: икки пардали саёҳат ва…» — Конрад Руре томонидан XIX аср охирида ёзилган каталонча комедия. Монсеррат монастирига уюштирилган серҳаракат сайр фонида кечадиган асар бир-бирига мос келмайдиган икки янги турмуш қурган жуфтлик — ёш Кандида билан Бонифаси ва каттароқ ёшдаги Пона билан ёш Марти — ҳамда хотини Росетани хавотир билан қидираётган деҳқон Микел тақдирига қаратилган. Асар оҳанги мусиқий ва ўйноқи бўлиб, хорлар, рақслар, сайёҳлар ва майда амалдорларнинг юмшоқ сатирик тасвири билан бойитилган; рашк ва ноз-каришмалар кулгили зиддиятларни келтириб чиқаради. Пьеса Монсерратга йўл олган гавжум поезд вагонида бошланади: йўловчилар қўшиқ айтиб, ҳазиллашадилар, биз жуфтликлар, хушчақчақ Нарсис ва Росетани «йўқотиб қўйганини» тан олган Микел билан танишамиз. Монастирда ётоқхоналар ёнма-ён жойлаштирилади, Понанинг рашки авж олади, Апостолс эрмитажи ёнида ойдин кечада Бручдан келган эпсиз шаҳар кенгаши кулги уйғотувчи саҳнани намойиш этади, сўнгра ҳамма сардана рақсига тушади. Ресторан саҳналарида сайёҳлар маҳаллий вино билан тост кўтаришар экан, сураткаш жамоавий портретни саҳналаштириш билан овора бўлади; Кандида вальс ижро этади, Пона Мартини қитиқлайди, Микел эса қидирувини давом эттираркан «Росета!» деб бақириб, суратларнинг бирини бузиб қўяди. Ковага олиб борадиган сўқмоқларда ва Сант-Херони томон йўлларда денгизчилар хори манзарали интермедияда қўшиқ айтади. Ниҳоят, давра сайрни давом эттиришга ҳозирлик кўрар экан — баъзилар эшакларда, бошқалар пиёда — Нарсис савдогарнинг хабари орқали Микелга Росета соғ-саломат экани ҳақида таскин берувчи янгиликни етказади.