نمایشنامهٔ کمدی کاتالانی «Matrimonis a Montserrat ó Buscant la perduda : Anada en dos actes i en….» اثر کنراد روره، در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. داستان که در جریان گردش پرنشاطی به صومعهٔ مونتسرات میگذرد، بر دو زوج تازهازدواجکردهٔ نامتناسب—بونیفاچی با کاندیدای جوان، و مارتین جوان با پونای سالخورده—و نیز میکل، دهقانی که با نگرانی در جستوجوی همسرش روسِتاست، تمرکز دارد. حالوهوای اثر موسیقایی و سرزنده است و آوازهای گروهی، رقصها و هجویهای ملایم از گردشگران و مأموران جزء، در حالی که حسادت و دلدادگی اصطکاکهای خندهآوری ایجاد میکنند، فضای آن را شکل میدهند. نمایش با واگن قطاری شلوغ که عازم مونتسرات است آغاز میشود؛ مسافران در آن آواز میخوانند و شوخی میکنند و ما با زوجها، نارسیسِ خوشمشرب و میکل آشنا میشویم؛ میکل اعتراف میکند که روسِتا را «گم کرده است». در صومعه، محل اقامت افراد در اتاقهای کنار هم ترتیب داده میشود، حسادت پونا شعلهور میگردد و در روشنای ماه، در صومعهٔ کوچکِ آپوستولس، شورای شهر دستوپاچلفتیِ بروک پیش از آنکه همه ساردانا برقصند، مایهٔ خنده میشود. در صحنههای رستوران، گردشگران به سلامتی شراب محلی جام برمیدارند و عکاسی با وسواس مشغول آمادهسازی صحنه برای عکس گروهی است؛ کاندیدا والس اجرا میکند، پونا مارتین را دست میاندازد و میکل با فریاد زدنِ «روسِتا!» یکی از عکسها را خراب میکند، زیرا همچنان به جستوجوی او ادامه میدهد. در مسیرهای منتهی به کووا و به سوی سانت خِرونی، گروهی از ملوانان در میانپردهای چشماندازگونه آواز میخوانند و سرانجام نارسیس از طریق پیامی از سوی یک بازرگان، خبر اطمینانبخشی به میکل میرساند که روسِتا حالش خوب است؛ در حالی که گروه آماده میشود گردش خود را ادامه دهد—برخی سوار بر الاغ و برخی پیاده.