«نوشتههای روحانی شارل دو فوکو: زاهدی در صحرا، رسولِ …» اثر شارل دو فوکو مجموعهای از نوشتههای روحانی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این اثر که از نامههای خصوصی، تأملات و یادداشتهای خلوتنشینی گردآوری شده، زندگی تأملی یک زاهد، نیکوکاری پرشور او و رویکرد عملیاش به دعا و ایمان را در سراسر صحرای آفریقا و سرزمین مقدس آشکار میکند. بهجای رسالهای رسمی، باید انتظار صفحاتی صمیمی و نیایشمحور را داشت که بر ستایش، فروتنی، دگرگونی درونی و رویآوریِ ملایم به مسلمانان تأکید دارند. این مجلد با پیشگفتاری از رنه بازَن آغاز میشود؛ او مسیر زندگی فوکو (کاوشگر، راهب تراپیست، زاهد صحرا) را ترسیم میکند و رویکرد ویراستاری را توضیح میدهد: متون خصوصی بهصورت گزیده آمدهاند، نه بهطور کامل، و هدف ارائه قطعات روحانیِ قابلاستفاده است. او بخشهای کنارگذاشتهشده را توصیف میکند—بهویژه «انجیل برای فقیران صحرا»، متنی آموزشی که برای آشنا کردن تدریجی مسلمانان با حقایق مسیحی تدوین شده بود—و پاکی، پارسایی لطیف، فروتنی و کلمات قصار شجاعانه نویسنده را برجسته میسازد. بخش نخست، «Le Trappiste»، نامهها و تأملات انجیلی درباره دعا ارائه میکند: ستایش، دعای خلوت و شبانه، درخواستهای جسورانه و پیگیرانه، دعا برای دشمنان و گناهکاران، پاسداری از روح همچون «خانه دعا» و توکل بیهراس به خدا. سپس به دوره ناصره میپردازد و با خلوتنشینیای آغاز میشود که در آن نویسنده در برابر عشای ربانیِ در معرض دید دعا میکند، میکوشد اراده خدا را بشناسد و بهجا آورد و زیبایی الهیِ بازتابیافته در آفرینش را contemplates، و عزم میکند از خلال همه چیز فقط خدا را ببیند و دوست بدارد.