Charles de Foucauld’nun “Charles de Foucauld’nun ruhani yazıları: Sahra’da münzevi, …’nın havarisi” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında kaleme alınmış ruhani yazılardan oluşan bir derlemedir. Özel mektuplardan, tefekkürlerden ve inziva notlarından derlenen eser, bir münzevinin Sahra ve Kutsal Topraklar’daki tefekküre dayalı yaşamını, coşkulu hayırseverliğini ve dua ile imana yönelik pratik yaklaşımını ortaya koyar. Biçimsel bir incelemeden ziyade, ibadete, alçakgönüllülüğe, içsel dönüşüme ve Müslümanlara yönelik nazik bir yakınlaşmaya vurgu yapan samimi adanmışlık sayfaları beklenmelidir. Cilt, Foucauld’nun yolunu (kâşif, Trappist, çöl münzevisi) ana hatlarıyla çizen ve editoryal yaklaşımı açıklayan René Bazin’in önsözüyle başlar: özel metinler bütünüyle yayımlanmak yerine alıntılanmış, amaç ise kullanılabilir ruhani parçalar sunmaktır. Bazin, dışarıda bırakılan metinleri —özellikle Müslümanlara Hristiyan hakikatlerini aşamalı olarak tanıtmak üzere hazırlanmış, ilmihal niteliğindeki “Sahra’nın yoksulları için İncil”i— anlatır ve yazarın saflığını, şefkatli dindarlığını, alçakgönüllülüğünü ve cesur özdeyişlerini vurgular. İlk bölüm olan “Trappist”, dua üzerine mektuplar ve İncil meditasyonları sunar: ibadet, yalnız başına ve gece duası, cesur ve azimli yakarışlar, düşmanlar ve günahkârlar için dua etmek, ruhu bir “dua evi” olarak korumak ve Tanrı’ya korkusuzca güvenmek. Ardından, yazarın teşhir edilmiş Efkaristiya’nın önünde dua ettiği, Tanrı’nın iradesini bilmeye ve yerine getirmeye çalıştığı, yaratılışa yansıyan ilahi güzelliği tefekkür ettiği ve her şey aracılığıyla yalnızca Tanrı’yı görüp sevmeye karar verdiği bir inzivayla başlayarak Nasıra dönemine geçer.