„Pisma duchowe Charles’a de Foucauld: pustelnik na Saharze, apostoł …” autorstwa Charles’a de Foucauld to zbiór pism duchowych powstałych na początku XX wieku. Opracowany na podstawie prywatnych listów, rozważań i notatek z rekolekcji, ukazuje kontemplacyjne życie pustelnika, jego żarliwą miłość bliźniego oraz praktyczne podejście do modlitwy i wiary na Saharze i w Ziemi Świętej. Należy spodziewać się osobistych stron pobożności, a nie formalnego traktatu, z naciskiem na adorację, pokorę, wewnętrzne nawrócenie i łagodne wychodzenie ku muzułmanom. Tom otwiera przedmowa René Bazina, który szkicuje drogę Foucauld (podróżnik, trapista, pustelnik na pustyni) i wyjaśnia podejście redakcyjne: teksty prywatne zostały przytoczone we fragmentach, a nie opublikowane w całości, a celem jest przedstawienie użytecznych fragmentów duchowych. Opisuje on pominięte teksty — zwłaszcza katechetyczną „Ewangelię dla ubogich Sahary”, opracowaną po to, by stopniowo przybliżać muzułmanom prawdy chrześcijańskie — oraz podkreśla czystość, czułą pobożność, pokorę i odważne maksymy autora. Pierwsza część, „Trapista”, zawiera listy i ewangeliczne rozważania o modlitwie: adoracji, modlitwie samotnej i nocnej, śmiałych i wytrwałych prośbach, modlitwie za nieprzyjaciół i grzeszników, strzeżeniu duszy jako „domu modlitwy” oraz ufności wobec Boga bez lęku. Następnie przechodzi do okresu nazaretańskiego, rozpoczynając od rekolekcji, podczas których pisarz modli się przed wystawioną Eucharystią, pragnie poznać i wypełniać wolę Boga oraz kontempluje boskie piękno odzwierciedlone w stworzeniu, postanawiając widzieć i kochać poprzez wszystkie rzeczy wyłącznie Boga.