«میراث جاک» اثر ایمی لو فِور، رمانی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این رمان داستان اوریس کاونتریِ توانمند و نیکدل را دنبال میکند که هنگام مراقبت از خواهرزادهٔ پرجنبوجوشش، پیپا، کاری برای فهرستبرداری از کتابخانهٔ بزرگ یک عمارت روستایی میپذیرد. او در دنیای منزوی پایناستونز با سرپیشخدمت مقتدر، خانم اسنو، خواهرشوهر سختگیرش، ونیتیا، و بازگشت جاک مویرِ محروم از ارث روبهرو میشود؛ حضور جاک پرسشهایی دربارهٔ عدالت، وظیفه و محبت برمیانگیزد. شایعات روستا، خانهای که گفته میشود بدیمن است، و کشش زمینهای کشاورزی، چارچوب داستانی دربارهٔ منش و حس تعلق را شکل میدهند. آغاز رمان اوریس را در لندن معرفی میکند؛ جایی که نامهای desesperانه از خواهرشوهرش ونیتیا (که بر اثر طرح ناموفق نفتی ورشکسته شده و نامزدش ترکش کرده است) ونیتیا و پیپای کوچک را به آپارتمان او میآورد. خانم کالثروپ به اوریس پیشنهاد میکند کتابخانهٔ مشهور خانوادهٔ مویر را در پایناستونز سامان دهد و فهرستبرداری کند، و اوریس همراه پیپا و خدمتکارشان به ملک محصور در میان کاجها نقل مکان میکند و در مهدکودک قدیمی ساکن میشود؛ در همین حال، کودک در هوای تازه جان میگیرد و با روستاییان دوست میشود. اوریس هنگام کار با چهرههای محلی، از جمله دوشیزهٔ خجالتی دشوود، کشیش و نویسنده، آقای دانسکومب، آشنا میشود و وقتی جاک مویر، برادرزادهٔ محروم از ارث، از پنجره به داخل میخزد، با پیپا دوست میشود و توضیح میدهد چگونه او را از خانهٔ کودکیاش کنار گذاشتهاند، شوکه میشود. جذابیت سبکبال و بیپروای جاک، عشقش به کشاورزی و علاقهٔ صریحش به اوریس، در تضاد با خصومت خانم اسنو و نیز سخنانی دربارهٔ برجهای آیویِ نزدیک است؛ جایی که گفته میشود بدیمنی میآورد و مستأجران جدید بهمحض ورود، خدمتکارانشان را از دست میدهند. پس از دیدار چای نزد دانسکومب و خانوادهٔ مهماننواز پرستون در مزرعهٔ لیلاک، جاک قول میدهد در زمینها کمک کند و همچنان به دیدارشان ادامه میدهد؛ او با شیطنت اتاقی مخفی برای پودر را نشان میدهد و اوریس را ترغیب میکند از کمک یک اهل علم بهره بگیرد. این بخش با رسیدن ونیتیا به پایناستونز پایان مییابد؛ رویدادی که تنش ایجاد میکند و زمینه را برای درگیریهای خانوادگی فراهم میسازد.